به گزارش اطلاعات آنلاین، تا پیش از استاد میرخانی، عرف بر آن بود که قرآن کریم تنها با خط نسخ کتابت شود و نستعلیق، که نماد هویت هنری ایرانیان و عروس خطوط اسلامی محسوب می‌شود، در طول تاریخ کمتر مجال یافته بود تا آیات وحی را بر سینه کاغذ بنشاند اما سید حسین میرخانی با نگاهی نوآورانه و عشقی سرشار، بر آن شد که این ابداع مختص ایرانی را با نوشتن کلام پروردگار زینت بخشد.

او در سال‌های ۱۳۲۳ و ۱۳۲۸ دو قرآن ارزشمند را به خط نستعلیق تحریر کرد. کتابت قرآن دوم که در قطع بزرگ‌تری انجام شد، ۵ سال زمان برد. استاد برای آنکه بتواند اعراب‌گذاری کامل را در متن نستعلیق پیاده کند، با درایت و مهارت هنری، فواصل بین سطور و کلمات را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که علاوه بر حفظ زیبایی و سیالیت نستعلیق، خوانایی و صحت قرائت قرآن نیز کاملاً رعایت شود. این شاهکار، اولین قرآنی بود که به خط نستعلیق به چاپ رسید و راه را برای آیندگان گشود.

استاد میرخانی خود انگیزه این کار بزرگ را نه تنها اراده شخصی، بلکه عنایتی الهی می‌دانست. او در مقدمه اولین قرآن چاپ‌شده‌اش، به رؤیای صادقه‌ای اشاره می‌کند که در آن کلمه «الرحیم» را بر آسمان دیده بود؛ رؤیایی که سوخت اصلی این حرکت ماندگار شد. به پاس همین همت والا، او مفتخر به دریافت نشان‌های متعددی، از جمله نشان درجه یک هنر از سوی دانشگاه الازهر مصر شد؛ افتخاری که نشان‌دهنده تأیید جهانی کار بزرگ او در جهان اسلام بود.

سید حسین میرخانی، علاوه بر این اثر ماندگار، جان‌بخشِ انجمن خوشنویسان ایران بود. او در فاصله سال ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۶ یعنی حدود ۲۵ سال بدون هیچ وقفه‌ای کرسی خود را در انجمن خوشنویسان حفظ کرد و اگر روزگار سوی چشمان او را نمی‌ربود سال‌های سال بعد هم در این عرصه می‌ماند. او قریب به ۲۵ سال با استواری تمام، کرسی استادی را حفظ کرد و شاگردان بسیاری را برای این مرز و بوم پرورش داد. از جمله این شاگردان می‌توان به استاد غلامحسین امیرخانی، استاد کیخسرو خروش و استاد عباس اخوین اشاره کرد که امروزه خود از بزرگان عرصه خوشنویسی هستند.

خورشید زندگی استاد حسین امیرخانی یازدهم خرداد ۱۳۶۱ سرانجام غروب کرد اما نور قلمش تا ابد بر تارک هنر ایران می‌درخشد.